De Dam tot Dam loop
20 September was het zover: de dag van de Dam tot Dam loop. 16,2 km van Amsterdam (startend vóór de IJ-tunnel) tot Zaandam. Zoals eerder beschreven liep ik mee in het team van de Raphaëlstichting (zie de officiel teamfoto hierboven).
De drie à vier weken ervoor had ik nauwelijks getraind in verband met een enkel-blessure. Zaterdag 12 september deed ik een oefenrun van 12,5 km door de polder (zonder hond) om te zien hoe mijn enkel en knie zich hielden. Van mijn knie had ik ook last, omdat ik door de pijnlijke enkel enigszins mank liep, wat mijn knie belastte. De oefenrun ging redelijk, hoewel ik merkte dat mijn conditie minder goed was dan ik gewend was. Ik had immers al ruim twee weken nauwelijks getraind en in de dagen vóór de oefenrun had ik ook nog buikgriep gehad. Na zo'n 10 km kreeg ik last van een aantal spieren in mijn bovenbenen die zich begonnen te verkrampen, maar de enkel en de knie hielden zich redelijk. Ik voelde ze nog wel, maar ná het hardlopen - niet echt tijdens de tocht. Na de oefenrun liep ik nog een beetje mank, maar hoopte dat zich dat in de week vóór 20 september nog zou herstellen.
In die week was ik van woensdag 16 t/m zaterdag 19 september in Dornach, Zwitserland voor een conferentie. Het thema van de conferentie was "trauma, ontwikkeling en herstellingsvermogen". Daar zal ik in een volgende blogpost aandacht aan besteden. Tijdens de conferentie sliep ik in een tentje op een camping en liep ik 's ochtends in zo'n half uur de heuvel op naar het Goetheanum waar de conferentie plaats vond en 's avonds weer terug naar de camping. Die wandelingen gingen prima, zonder verder nog last te hebben van mijn knie of enkel. Die waren 's ochtends nog wel wat stijf, maar tijdens de wandeling had ik er geen last meer van. Dus de Dam tot Dam loop was een "GO".
Ik vertrok vroeg op de fiets naar station Alkmaar, waar we elkaar zouden ontmoeten om gezamenlijk naar Amsterdam Centraal te reizen. In de trein was het nog even gemoedelijk, met een collega die zijn zoon ging opwachten bij de finish in Zaandam (de zoon liep mee in de wedstrijd). Daarna kwamen we aan in de hectiek van Amsterdam. De menigte was enorm. Vele duizenden renners liepen dicht op elkaar van het station, langs de kledingafgifte en de foto sessies, naar de start vóór de IJ-tunnel. Elke 10 minuten mocht er een cohort hardlopers starten. Na een gezamenlijke warming up waren wij om 10:50 aan de beurt. Het ging eerst door de IJ-tunnel, dan door het Vliegenbos en door Amsterdam-Noord en verder naar Zaandam. Ik had het gevoel dat er elke 500 meter een DJ stond met luide muziek - soms héél luid. Ik merkte dat mijn hart veel sneller klopte dan gewoonlijk en ik kon mijn ademritme nooit echt pakken zoals dat normaal altijd wel gaat. Het lukte me niet of nauwelijks om me op mijn inademing te concentreren. Mijn ademritme, waarover ik in de vorige post schreef was ondertussen wel automatisch geworden. Ik verloor mezelf gedeeltelijk in de menigte en in het geluid en beleefde het geheel als in een soort roes. Gewoon doorlopen. Het was niet echt moeilijk, maar tegen het einde merkte ik wel dat ik moe was.
Tijdens de Dam tot Dam loop...
Zodra ik over de finish ging en gewoon ging lopen ging ik zowat door mijn enkel en de rest van de dag heb ik weer mank gelopen. Gelukkig heeft zich dat snel weer hersteld, maar ik merk nog steeds wel een zekere stijfheid als ik 's ochtends opsta of wanneer ik een tijdlang gezeten heb.
Wat me achteraf echt verbaast is de invloed die de omgeving op me heeft tijdens het hardlopen. Ik schreef in mijn vorige post al over het verschil tussen in de polder langs de snelweg lopen en in de duinen door het bos lopen. Tijdens de Dam tot Dam loop merkte ik dat de invloed van de menigte en met name de luide muziek overal me volledig uit mijn concentratie haalden. Bewust verbonden ademen was nauwelijks mogelijk. Verder had dit mijns inziens ook een grote invloed op mijn hartslag. Die was veel hoger dan normaal. Zie de afbeelding hieronder. Driemaal mijn hardslag tijdens 16 km hardlopen. De eerste afbeelding is tijdens de run van 22 juli in Florianópolis, waarover ik in de vorige post schreef, de tweede van een run dor de polder op 8 augustus en de derde tijdens de Dam tot Dam loop. Een verbluffend verschil. Overigens was ik daardoor (zonder me er bewust op te richten) tijdens de Dam tot Dam loop wel sneller dan normaal. Op 22 juli was mijn gemiddelde snelheid 7'04"/km (hoogtestijging 128 m.), op 8 augustus 6'28''/km (hoogtestijging 24 m.) en op 20 september 6'12"/km (hoogtestijging 131 m.)...
