Fysieke training en bewust ademen (deel 1)

Sinds enkele weken ben ik aan het trainen voor de Dam tot Damloop, een hardloopevenement dat dit jaar plaats zal vinden op 20 september. Het traject is 10 Engelse mijl lang (ongeveer 16 kilometer) en voert van de Prins Hendrikkade in Amsterdam naar de Burcht in Zaandam. Ik heb me aangemeld om mee te lopen in het team van de Raphaëlstichting. Ons team bestaat uit 10 leden, allemaal mensen die werkzaam zijn bij de Raphaëlstichting, een organisatie die zich bezig houdt met de zorg voor mensen met een (verstandelijke) beperking. (Ik verwacht overigens dat er, los van ons team, ook een aantal van onze cliënten mee zullen lopen).

Ik train meestal 's ochtends in de bossen van de Schoorlse duinen, vlak bij Scorlewald (waar de Raphaëlstichting ooit begon) en combineer de training meestal met het uitlaten van onze hond: Benji. Tijdens het trainen observeer ik mijn fysieke, mijn energetische, mijn emotionele en mijn mentale staat en hoe die invloed hebben op het hardlopen. Ook observeer ik mijn ademhaling en het effect van het aanpassen van mijn ademhaling op mijn hardloopprestatie. Over mijn bevindingen zal ik in de volgende blogpost - misschien zelfs in meerdere - posten. Hier wil ik eerst beschrijven hoe het zover gekomen is dat ik besloten heb mee te doen met de loop.

Eind 2023 kwamen er in mijn leven een aantal factoren bij elkaar die ertoe leidden dat ik een zogenaamde pas op de plaats moest maken. Je kunt het gerust een burnout noemen. Ik had een covid-achtige griep van enkele dagen (herinner je je die covid testen nog? - ik testte dus positief). Vervolgens voelde ik me nog geruime tijd erg vermoeid (hardlopen was ondenkbaar in die tijd). Door een reorganisatie op mijn werk kreeg ik bovendien een totaal niet verwachte afwijzing te verwerken die me diep raakte. En in de (bijna) drie jaren die aan deze periode voorafgingen was ik: 1) met mijn gezin uit Brazilië ge(r)emigreerd naar Nederland en verhuisden we een jaar later van Hoorn naar Schoorl; had ik: 2) een zeer stressvolle baan als meewerkend teamleider in de GHZ; én deed ik: 3) mijn promotieonderzoek naar traumaverwerking, schreef ik mijn proefschrift en promoveerde ik.

Een karmisch knooppunt.

Gelukkig was er Benji.

Benji

We vonden Benji via Markplaats, een paar maanden nadat we naar Nederland kwamen. Hij is geboren in het Noord Brabantse Erp, op 21 maart 2021, precies twee maanden nadat wij uit Brazilië vertrokken. Benji is een kruising tussen een Border Collie en een Australian Shepherd. Hij is zeker een intelligente hond (hij herkent bijvoorbeeld een groot aantal woorden, zowel in het Nederlands, in het Engels, als in het Portugees) én hij houdt van rennen en van achter een bal aangaan en die terugbrengen. In de winter van 2023/2024 wandelde en speelde ik iedere ochtend met Benji in de bossen in de Schoorlse duinen, niet ver van ons huis op Scorlewald. De grootste uitdaging voor mij tijdens onze dagelijkse wandeling was een klim, een klim die me deed denken aan de klim naar ons oude huis in Florianópolis, Brazilië. Door rul zand en over uit-stekende wortels was dat flink zwoegen, aanvankelijk bijna té veel. Die klim is waarschijnlijk niet veel meer dan 80 meter, maar het gaat behoorlijk stijl omhoog. Eenmaal boven aangekomen gaat het dan geleidelijk weer omlaag en vervolgens, na het eerste pad naar rechts, weer terug naar huis. In het begin wandelde ik nauwelijks drie-en-een-halve kilometer. Maar dag na dag, week na week werd de route geleidelijk langer. Lopend. Het werd een routine die zich geleidelijk uitbreidde. En tijdens het wandelen merkte ik dat ik mijn gedachten begon te ordenen. Naast de fysieke uitdaging werd het geleidelijk een vorm van dagelijkse meditatie.

Een aantal maanden later was de dagelijkse wandeling met Benji door de duinen tot een routine geworden en fysiek nauwelijks nog uitdagend. Ik was inmiddels fysiek en mentaal hersteld van de burnout en weer volledig aan het werk. Ik had me - min of meer - geschikt naar wat er me, vanuit de organisatie, professioneel werd aangeboden. Na een BHV training begin juni besloot ik een AppleWatch aan te schaffen. Een van de redenen daarvoor was dat ik me zorgen maakte over de conditie van mijn hart. Mijn vader had op 69-jarige leeftijd een hartinfarct gehad en dat begon nu door mijn hoofd te spoken. Ook had ik in het verleden sporadisch last gehad van hoge bloeddruk en dit (en mijn vaders hartinfarct) had mijn antroposofische arts in Brazilië een aantal jaren geleden verontrust - en het verontrustte nu mij. Naast mijn dagelijkse wandelingen zwom ik wekelijks één à twee kilometer en fietste ik ook dagelijks. De metingen van de AppleWatch stelden me snel gerust met betrekking tot mij cardioconditie, maar nu ik hem had begon ik me te interesseren in conditie- en hardloop training.

In de zomer van 2024 - kort na mijn aanschaf van de AppleWatch - besloot ik te gaan trainen voor een marathon. Ik schafte daarvoor een app aan die erop gericht was in ongeveer een half jaar vanuit geen training een marathon te kunnen lopen. De eerste weken ondervond ik als bijzonder zwaar. Ik liep in de avonden, in het donker, door de polder, langs vers gemaaide grasvelden. Ik deed in het begin interval training en was snel buiten adem. Vooral vanwege hooikoorts-gedreven asthma. Ik moest vaak stoppen voordat ik mijn doel bereikt had. Dat waren afstanden van twee à drie kilometer.

Echter, geleidelijk ging het beter. Met name als ik 's ochtends met Benji door de duinen rende, of met mijn zoon (die was toen 9 jaar). vijf à zes kilometer werd geleidelijk gemakkelijker en in oktober 2024 deed ik mee aan het "Rondje Bergen" waar ik de afstand van 10 kilometer rende. Maar, geleidelijk aan gaf ik het trainen voor de marathon op. Ik vond het halen van de 10 kilometer prima en rende één tot drie keer per week 5 tot 7 kilometer door de duinen, afgewisseld met dagen waarop ik met Benji wandelde. Verder waren er mijn wekelijkse zwemsessies in zwembad de Beeck in Bergen (1 à 2 keer per week 1 tot 1,5 kilometer borstcrawl). Af en toe rende ik zo'n 10 kilometer, maar meestal niet meer dan 7 km.

Tot voor een aantal weken geleden was dat mijn wekelijkse routine. Totdat een medewerker van e Raphaëlstichting op "Plek" (de online communicatie app gebruikt door de Raphaëlstichting) vroeg wie er voor de Raphaëlstichting mee wilde doen aan de Dam tot Damloop...

Wordt vervolgd...